Amerykański reprezentant Julian Zakrzewski Hall w listopadzie 2026 roku ostatecznie zamknął temat gry dla Polski, mimo polskiego paszportu i podkreślanego przywiązania do korzeni. Tym samym dołączył do długiej listy piłkarzy polskiego pochodzenia, którzy odnosili wielkie sukcesy w barwach innych reprezentacji.
Jak relacjonuje sportowefakty.wp.pl, los Zakrzewskiego Halla przypomina historie Paulo Dybali, Lukasa Podolskiego czy Laurenta Koscielny. Polscy kibice od lat z bolesnym zainteresowaniem obserwują, jak zawodnicy z polskimi nazwiskami świętują triumfy w obcych barwach narodowych.
Wśród nich znalazł się nawet zdobywca Złotej Piłki. Raymond Kopa, właściwie Kopaszewski, urodził się w 1931 roku we Francji w rodzinie polskich emigrantów. W barwach Realu Madryt trzykrotnie zdobył Puchar Europy, w 1958 roku odebrał Złotą Piłkę, a z reprezentacją Francji wywalczył brązowy medal mistrzostw świata. Francuskie obywatelstwo dostał jako 21-latek, gdy już grał dla Trójkolorowych. To przykład wielkiego talentu polskiego pochodzenia, który rozkwitł poza granicami kraju.
Podolski czekał, nikt nie zadzwonił
Najbardziej znanym przykładem niewykorzystanej szansy pozostaje Lukas Podolski. Urodzony w 1985 roku w Gliwicach napastnik w 2003 roku sam deklarował zainteresowanie grą dla Biało-Czerwonych. Jego rodzina utrzymywała kontakty z polskimi działaczami, ale selekcjoner Paweł Janas nie zdecydował się dać mu szansy.
W czerwcu 2004 roku Podolski zadebiutował w reprezentacji Niemiec. Rozegrał w niej 130 meczów, strzelił 49 bramek, a w 2014 roku został mistrzem świata. Do tego dołożył dwa brązowe medale mundialowe.
Podobnie potoczyła się kariera Miroslava Klosego. Urodzony w Opolu napastnik w dzieciństwie wyjechał z rodziną do Niemiec i zdobył dla ich reprezentacji 71 bramek w 137 meczach. Sam na mundiale strzelił 16 goli, co pozostaje rekordem. Na początku 2001 roku selekcjoner Jerzy Engel kontaktował się z nim, szukając partnera w ataku dla Emmanuela Olisadebe. Klose odmówił, tłumacząc, że po wszystkim, co zawdzięcza Niemcom, chce grać wyłącznie dla nich. Kilka tygodni później zadebiutował w niemieckiej kadrze.
Kto jeszcze odrzucił polskie barwy?
Paulo Dybala polskie korzenie zawdzięcza dziadkowi Bolesławowi, który po II wojnie światowej wyemigrował do Argentyny. Napastnik pięciokrotnie zdobywał mistrzostwo Włoch z Juventusem, a w 2022 roku został mistrzem świata z Argentyną. Polski skaut kontaktował się z nim, gdy miał 17 lat. Piłkarz podziękował i zaznaczył, że czuje się Argentyńczykiem.
Laurent Koscielny, wnuk Polaka, przez dziewięć lat był filarem defensywy Arsenalu i trzykrotnie zdobywał z nim Puchar Anglii. W reprezentacji Francji rozegrał 51 spotkań, a w 2016 roku wywalczył wicemistrzostwo Europy. W 2010 roku planowano nawet jego spotkanie z Franciszkiem Smudą, a do gry dla Polski namawiał go Wojciech Szczęsny. Koscielny wyjaśniał w rozmowie z France Football, że polskie korzenie są dla niego zbyt odległe, a on sam czuje się Francuzem.
Anglik Phil Jagielka, którego dziadkowie po II wojnie wyemigrowali z Poznania i Krakowa do Wielkiej Brytanii, był wieloletnim kapitanem Evertonu. W reprezentacji Anglii rozegrał 40 spotkań i uczestniczył w mundialu w 2014 roku. W 2008 roku przyznał na łamach Super Expressu, że polska federacja nigdy się z nim nie kontaktowała, a nawet gdyby to zrobiła, prawdopodobnie by odmówił.
Wielokrotnie z Pucharem Francji po drodze grał również Layvin Kurzawa, którego matka była związana z Polską. Lewy obrońca występował w AS Monaco i Paris Saint-Germain, a w 2020 roku dotarł do finału Ligi Mistrzów. Jak relacjonuje sportowefakty.wp.pl, pierwszą propozycję gry dla Polski dostał przez Facebooka od nieznanej osoby, co wzbudziło kontrowersje. Od początku deklarował jednak, że jego celem jest reprezentowanie Trójkolorowych.
Brazylijczyk Filipe Luís Kasmirski, którego nazwisko wywodzi się od nazwiska Kaźmierczak, zdobył z Atletico Madryt mistrzostwo Hiszpanii i dwukrotnie Ligę Europy. W 2009 roku zgłoszono jego kandydaturę selekcjonerowi Leo Beenhakkerowi, ale bez powodzenia. Marzeniem piłkarza była zawsze Canarinhos.
Nie zawsze wina piłkarzy
Dariusz Wosz urodził się w 1969 roku w Piekarach Śląskich, a jako dziecko wyjechał z rodziną do NRD. Chciał grać dla Polski i po zjednoczeniu Niemiec prowadził rozmowy z polskimi działaczami, a zwolennikiem jego transferu był selekcjoner Henryk Apostel. FIFA nie zgodziła się na zmianę barw, bo Wosz wcześniej wystąpił w seniorskiej kadrze NRD. Piłkarz wielokrotnie żałował tej decyzji.
Inaczej potoczyła się sprawa Gabriela Sloniny, bramkarza wypromowanego w Chicago Fire, który w 2022 roku trafił do Chelsea. Czesław Michniewicz odwiedził go w USA i powołał na mecze Ligi Narodów w czerwcu 2022 roku. Slonina odmówił przyjazdu, podkreślając przywiązanie do polskich korzeni, ale ojczyzną uznając Stany Zjednoczone. W styczniu 2023 roku został najmłodszym debiutantem w historii amerykańskiej kadry na pozycji bramkarza.
Historie tych zawodników mają różne podłoża. Zakrzewski Hall, Koscielny, Kurzawa, Dybala i Klose świadomie wybrali inne drużyny narodowe. Woszowi przeszkodziły przepisy FIFA. Przypadek Podolskiego pozostaje najbardziej bolesnym przykładem niewykorzystanej szansy polskiej federacji, która w 2003 roku miała u swoich stóp piłkarza gotowego grać dla kraju.
Najczęściej zadawane pytania
Który piłkarz polskiego pochodzenia zdobył Złotą Piłkę?
Raymond Kopa, właściwie Kopaszewski, syn polskich emigrantów we Francji, otrzymał Złotą Piłkę w 1958 roku.
Czy Lukas Podolski chciał grać dla Polski?
Tak, w 2003 roku deklarował zainteresowanie, ale selekcjoner Paweł Janas nie powołał go, a w 2004 roku Podolski zadebiutował w reprezentacji Niemiec.
Dlaczego Dariusz Wosz nie zagrał dla Polski?
FIFA nie zgodziła się na zmianę reprezentacji, ponieważ wcześniej rozegrał mecze w seniorskiej kadrze NRD.
